Zijn bereidheid om als publiek leider van een grote multinational expliciet morele keuzes te maken, vond ik bemoedigend. Hij stelde de korte termijn niet centraal, maar langetermijnwaarde voor samenleving en planeet. Dat vraagt om persoonlijk leiderschap: durven afwijken van dominante logica en daar consequent aan vasthouden. Polman laat zien dat leiderschap begint bij het formuleren van een duidelijke overtuiging en het nemen van verantwoordelijkheid voor de gevolgen daarvan. Voor mij is hij een voorbeeld van leiderschap dat richting geeft, ook wanneer dat spanning oproept.